zondag 5 maart 2017

Dip of depressie bij kinderen / jongeren. :-(

bron: http://www.girlscene.nl/blog/552/20_opvrolijk_tips_om_je_depressieliefdesverdrietwinterdipje_te_verslaan



Hoe fijn zou het zijn om altijd op deze manier in het leven te staan!! Positief en happy!

Voor sommige mensen is het bijna niet voor te stellen hoe het is om te leven in een dip of erger nog depressie. Voor mensen die hier wel mee moeten leven is het niet voor te stellen om te leven zonder.
Vooral voor jonge mensen, kinderen, tieners, jong-volwassenen is het lastig om er mee te leven en voor leeftijdgenoten is het bijna niet te begrijpen hoe je moet om gaan met iemand die dit heeft.

Laat ik je even uit de droom helpen:

HET IS OOK NIET TE BEGRIJPEN!


Bij volwassenen is het gemakkelijker om er achter te komen wat iemand heeft. Volwassenen kunnen beter uitleggen wat er aan de hand is, hoe ze zich voelen. Volwassenen hebben over het algemeen ook een beter beeld van wat ze nodig hebben om het te verhelpen. Meestal.

Maar wie verwacht nou dat een kind last van heeft van een dip die niet weg gaat?
Niemand toch?

We hebben een beeld van kinderen over hoe ze moeten zijn. Meestal is dat beeld vrolijk, kleurrijk en levendig. Een kind dat in een dip zit, of depressieve gevoelens heeft, voelt zich helemaal niet vrolijk, levendig of kleurrijk. Heel vaak doen ze wel alsof. En op de lange termijn zorgt dit voor uitputting.
Sommige kinderen reageren juist heel heftig als ze zich zo voelen. Als ze boos zijn, worden ze soms extreem boos. Als ze verdrietig zijn, extreem verdrietig. En raar maar waar, als ze blij zijn, extreem blij. Dit zorgt vaak voor onbegrip bij leeftijdgenoten en volwassenen.

bron: https://klasvanjuflinda.nl/gedrag/algemene-ontwikkeling/5661/depressie-bij-kinderen-hoe-ga-je-ermee-om/

Als je in de pubertijd zit, jaja vervelend woord, is het op sommige dagen extra lastig om je blij te voelen. Dat komt door de bijzondere ontwikkeling van je hersenen in die tijd. Bij de ene persoon begint dat al vanaf ongeveer 10 jaar, bij sommige kinderen pas vanaf 14 jaar en stopt pas na je 20e.

Bron: http://lic.avans.nl/service.lic/publicaties/adolescentenbrein
Daar heb je het... De pre-frontale cortex. Ik maak er wel eens grapjes over, want het heet ook wel "de voorhoofdskwab". Hallo super belangrijke kwab!
En daar gebeurt een hoop in de pubertijd.  En zie je dat rode (emotionele) gebied in het midden? Nou, daar gebeurt weer een hoop op emotioneel vlak.
Maar je ziet ook een overlap in de ovale vormen.
Niet alles tussen deze twee hersenengebieden is nog netjes met elkaar verbonden als je geboren wordt. Neurale verbindingen noemen ze dat. Neurale verbindingen zijn net wegen vanuit de lucht bekeken, waar (het liefst de beste) auto's (met levenslessen, ontwikkeling, ervaringen, vriendschappen en veel leuke dingen) over heen moeten rijden om van de voorhoofdskwab naar het emotionele gebied te gaan.

In dat emotionele gebied gebeuren behalve het aanleggen van de juiste wegen (neurale banen) ook nog eens een hele hoop hormonale dingen die invloed hebben op de routes die de auto's rijden op die wegen in je hoofd. Die hormonen in dat gebied zijn ook nodig voor een hoop andere processen in je lichaam, waar je liever niet allemaal aan wilt denken, maar die wel belangrijk zijn. En in dat gebied zitten ook onderdelen die voor gelukshormonen zorgen.
Gelukshormonen zijn: oxitocinen, endorfinen, dopaminen en serotoninen.

Hier is dat gebied. Je kunt ook zien welke onderdelen er zitten die voor je hormonen zorgen (hypofyse, amygdala, hypothalamus, pijnappelklier.
Wil je meer weten, kijk dan hier: https://www.gezondheidsnet.nl/hersenen-en-geheugen/de-hersenonderdelen-en-hun-functies
bron: http://www.hetalternatief.org/Hersenen%20en%20Zenuwstelsel%20Inflammatie%20Watanabe%202014%201212.htm

Soms maak je lekker veel van die hormonen aan en voel je je super happy en energiek, zoals nadat je favoriete voetbalclub heeft gewonnen. Maar soms werken hormonen en onderdelen in je hersenen even wat minder hard of lekker samen en dan voel je een dip.

Een dip voelen is op zich niet zo heel erg. Dat heeft iedereen. Je kunt ook niet elke dag helemaal super blij en energiek zijn, want dan kom je nooit aan rust toe en zijn je hersenonderdelen uitgewerkt voordat je twintig bent!

Maar soms werken hormonen te lang niet lekker samen en gaat iemand zich steeds minder lekker voelen. Vaak heb je dat in het begin niet door. Logisch, want een dipje heeft iedereen wel eens. Je gaat wat eerder naar bed, of doet leuke dingen en je voelt je al snel weer beter.
Maar ineens is dat dipje een stuk meer aanwezig. En lukt het niet meer het weg te krijgen met meer slapen of leuke dingen doen. Sterker nog! Je slaapt steeds slechter. Gaat meer piekeren. En leuke dingen doen kosten je al je energie, waardoor je er alleen maar vermoeider van wordt!
En het vervelende daarvan is, dat je juist goed slapen en leuke dingen doen nodig hebt om de dip weg te krijgen, zodat je hersenen blije hormonen gaat maken. Dus je hebt iets nodig om je beter te voelen, wat je brein eigenlijk zelf kan maken, maar doordat het er te weinig is of je het niet meer kunt omdat je in een dip zit, voel je je rot en doordat je je rot voelt, wordt van die blije hormonen steeds minder aangemaakt. Een neerwaartse spiraal noemen we dat.
En dan heb je hem: een depressie.

bron: http://gezondslanktips.nl/hoe-vind-je-de-juiste-motivatie-om-gezond-aftevallen/

In het onderstaande filmpje kun je goed zien wat er gebeurt als je dit hebt:



Een depressie kan er ineens zomaar zijn. Maar vaak is er toch wel een reden waarom het er is.
Vooral bij kinderen is het lastig om te ontdekken wat die reden is. Soms is dat alleen lichamelijk. Soms komt het doordat er dingen gebeurd zijn of gebeuren waar een kind niets aan kan doen. Soms komt het doordat je anders denkt dan anderen en je daardoor gepest wordt. Zelfs kan het komen doordat je heel slim bent of super gevoelig. Of doordat je een tekort hebt aan voedingsstoffen of vitamines. Soms komt het doordat je heel slecht tegen de winter kunt, omdat er minder daglicht is, je minder buiten kunt zijn en je daardoor ook minder energie hebt. En soms is het een combinatie van meerdere dingen tegelijk. Kun je het nog volgen?!

Voor een jong iemand is het heel lastig om aan te geven wat er is. Dus voor artsen en onderzoekers is het lastig te ontdekken waar het nu echt door komt. Het duurt vaak lang voordat je de juiste oorzaak hebt gevonden. Veel mensen hebben er wel iets over te zeggen en het komt vaak voor dat er een verkeerde diagnose wordt gesteld. Belangrijk is dus dat onderzoek door de juiste mensen op de juiste manier gedaan wordt. En als je dan eindelijk je diagnose hebt gevonden, moet er ook nog gekeken worden op welke manier je iemand kunt helpen er van af te komen. Goede hulp is belangrijk!

Maar het meest belangrijke is:
* dat mensen om je heen je (proberen te ) BEGRIJPEN,
* dat mensen LIEF voor je zijn (ook al ben je dat zelf niet altijd),
* dat mensen niet doen alsof je gek bent (dat ben je namelijk niet),
* dat mensen niet doen alsof je eng bent (ook al zeg je rare dingen),
* dat mensen je RUIMTE geven om te RUSTEN (niet te veel want dan raak je geïsoleerd),
* dat mensen voor je ZORGEN (als je het echt niet zelf meer kunt),
* dat mensen je NIET VEROORDELEN (als je een keer een "goede" dag hebt, wil dat niet zeggen dat je weer beter bent),
* dat mensen NIET over je RODDELEN (dat is echt heel naar),
* dat mensen NIET TE VEEL VRAGEN stellen (je weet het zelf ook niet eens allemaal),
* dat mensen je CHOCOLADE komen brengen (want daar maakt je brein serotonine van aan en chocola is ook nog heel lekker,
* dat mensen je MEENEMEN om te wandelen of rennen buiten (want daar maar je endorfinen mee aan),
* dat mensen accepteren dat je heel MOE bent (eigenlijk is rennen te veel en wandelen vaak ook, maar proberen is altijd goed),
* dat mensen ACCEPTEREN dat wat je zegt in een boze bui, komt door die boze bui (in het echt ben je heel lief),
* dat mensen GEDULD hebben,
* dat mensen SNAPPEN dat je even niet alles meer snapt (snap jij hem nog?),
* dat mensen niet gek gaan doen als je even minder presteert op school (dat komt vanzelf wel weer),
* dat mensen zien, weten en begrijpen dat HET NIET JOUW SCHULD IS.

Ik hoop dat jullie (lezers) met dit blog iets meer inzicht hebben gekregen in het hoe of waarom van een dip bij kinderen/jongeren die maar niet over lijkt te gaan. Het kan zich bij iedereen anders uiten, omdat iedereen anders is. Maar er zijn wel veel overeenkomsten (zie filmpje).
Onder de foto's kun je zien welke websites nog meer schrijven over dit onderwerp. Het is ingewikkeld en blijft ook voor mensen die er mee werken een lastig iets, zo'n depressie. Maar als we nou met zijn allen accepteren dat niet iedereen hetzelfde is, doet of voelt en dat dit oké is en we elkaar vooral moeten blijven steunen, komen we al een heel eind.

Liefs Juf (in opleiding) Roos




bron: http://animahuis-nl.webnode.nl/waar-zit-je-mee/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen